viipurilainen

7. purilainen roomalaisittain: Ⅶ🍔

"Долоо дахь Хамбердер Нэгэн цагт Виіпурид (Выборг) төрсөн нэгэн эр байжээ. Хотынхон түүнийг жинхэнэ нэрээр нь бараг дуудахгүй, харин “Долоо дахь Хамбердер” гэж хочилдог байсан. Учир нь тэр хүн гамбургерын сетийг захиалах болгондоо зургаан ширхэгийг чимээгүйхэн идээд, долоо дахьг нь ёслол шиг, онцгой хүндэтгэлтэйгээр иддэг байв. — Эхний зургаа бол гэдэсний хэрэг, — долоо дахь нь бол сэтгэлийн хэрэг, гэж тэр үргэлж хэлдэг байлаа. Энэ хоч анх Виіпурийн зах дээр гарчээ. Нэг удаа тэр гамбургерын мухлаг дээр очоод: — Нэг комбо өгөөч, гэхдээ долоон гамбургертэй, гэж тайван хэлсэн гэдэг. Худалдагч гайхаж: — Манайд зургаатай сет л байдаг шүү дээ, гэхэд, — Тэгвэл зургааг аваад, нэгийг нэм, гэжээ. Тэр үеэс л хүмүүс түүнийг “Долоо дахь Хамбердер” гэж дуудах болсон байна. Хожим нь тэр хүн Мänttä-Vilppula руу нүүжээ. Хот жижиг, нам гүм, ой мод ихтэй, харин гамбургерын газар нь ердөө нэгхэн. Гэсэн ч хоч нь түүнийг орхиогүй. Мантта-Вилппула-гийн хүмүүс түүнээс: — Яагаад заавал долоо дахь вэ? гэж асуухад, — Долоо бол азын тоо. Бас өлсгөлөн алга болдог тоо, гэж тайван хариулдаг байв. Тэр хэзээ ч яарч иддэггүй. Ялангуяа долоо дахь хамбердерээ. Суугаад, ой мод руу харж, амьдрал, зам, өлсгөлөнг бодож байгаад л иднэ. Хажуугаар нь өнгөрөх хүмүүс: — Энэ хүн хоол идэж байгаа юм биш, — философи хийж байна, гэж шивнэлддэг байлаа. Ингээд Виіпурийн тэр эр Мантта-Вилппула-д ч гэсэн “Долоо дахь Хамбердер” хэвээрээ үлдсэн. Учир нь хүн хотыг сольж болдог ч, дуртай гамбургерынхаа дарааллыг сольж чаддаггүй юм."